Kindermisbruik

Column - Enkele jaren geleden was ik voor de krant bezig met een zedenzaak, die me altijd bij zal blijven. René W., een notoire kindermisbruiker, bleek te zijn neergestreken in de Asser wijk Kloosterveen.

Ik kreeg die tip destijds van een club alleenstaande ouders, die met W. en zijn zoontje op vakantie waren geweest in België. Bij toeval zagen enkele leden beelden op de laptop van W. En die deden hun maag omdraaien. Foto’s van seksueel misbruikte kinderen. Hele jonge kinderen. Peuters. Baby’s…

In Assen werd aangifte gedaan tegen W. en door de berichtgeving daarover ging er een schok door de stad. Want W. had zich in korte tijd naar binnen gewerkt bij jeugdverenigingen, trad op als kinderfotograaf en kreeg regelmatig vriendjes van zijn zoon over de vloer.

Uit zijn dossier bleek dat W. een spoor van misbruik door Nederland had getrokken. Hij was hier en daar veroordeeld voor het bezit van kinderporno, maar – zo leerde ik – als een celstraf onder de drie jaar blijft, heeft een gemeente geen meldplicht richting een andere gemeente als de zedendelinquent zich daar vestigt. Alleen Reclassering Nederland is op de hoogte van het dossier, maar mag een buurt vanwege de privacywet niet waarschuwen.

Uiteindelijk vertrok W. na alle commotie in Assen naar Nieuw-Buinen, waar hij nota bene een woning toegewezen kreeg in dezelfde straat waar ook Henk van D. had gewoond. Het ‘monster van Nieuw-Buinen’ dat in 2006 Suzanne Wisman had misbruikt en gruwelijk om het leven had gebracht.

Toen ik dat schreef, haalde de politie René W. onmiddellijk uit zijn woning. Voor zijn eigen veiligheid. Een jaar later werd W. dan eindelijk – na helaas opnieuw misbruik van kinderen – veroordeeld tot een langdurige gevangenisstraf met TBS en dwangverpleging.

Rond die tijd was er een reportage op televisie. Over een kindermisbruiker, die anoniem van vereniging naar vereniging kon ‘hoppen’, omdat hij elke keer nadat misbruik aan het licht was gekomen, met ‘stille trom’ kon vertrekken. Geen melding, geen aangifte, geen onderzoek, geen strafzaak, geen veroordeling.

Waarom? Omdat deze verenigingen zich schaamden dat zo’n roofdier door de mazen van het net was geschoten. Om reputatieschade via krantenkoppen te voorkomen.

Dus bleven misbruikers anoniem, zonder strafblad. En ja, dan is een ‘Verklaring Omtrent Gedrag’ – een document dat zegt dat iemand van onbesproken gedrag is – gemakkelijk te krijgen, maar geeft het instanties een vals gevoel van veiligheid.

Er was toen al sprake van dat er een lijst met geregistreerde kindermisbruikers móest komen, om onze kinderen te beschermen en jeugdclubs en scholen te waarschuwen. Dan maar wél naar buiten treden als het fout gaat en de gevolgen accepteren.

Ik moest daar aan denken toen ik deze week – na weer tal van ontuchtzaken bij sportclubs - las dat de koepelorganisaties van sportbonden en vrijwilligers werken aan één gezamenlijke zwarte lijst voor ontuchtplegers. We zijn jaren verder. Zelfde verhaal, maar hopelijk nu wel met het gewenste resultaat. Want reputatieschade na kindermisbruik is een ernstige zaak voor de instantie die het treft. Maar het leed dat zwijgende partijen anoniem doorgeven, is vele malen groter.

Robbert Willemsen