Longarts Sander de Hosson en Cees van der Boom: juiste zorg kanker in emotionele achtbaan

Assen – In 2016 kregen ruim 108.400 Nederlanders de diagnose kanker. Niet alleen de patiënten, maar ook hun naasten komen vervolgens in een emotionele achtbaan terecht. Tijdens de behandeling, maar – als de patiënt het overleeft – zeker ook daarna.

Sander de Hosson - longarts in het Wilhelminaziekenhuis Assen en schrijver van de aangrijpende columns ‘Op leven en dood’ over de laatste levensfase van longkankerpatiënten - en Cees van der Boom -  initiatiefnemer en coördinator van Robijn huijs, inloophuis voor kankerpatiënten en hun naasten in Assen - weten als geen ander wat voor een impact de vreselijke ziekte heeft op mensen. Zij geven daarom op 13 september in De Nieuwe Kolk in Assen de lezing ‘Wat ú wilt’.

Regie

Die lezing is voor iedereen die wil weten hoe heftig die achtbaan daadwerkelijk is na de diagnose kanker, tot aan de laatste levensfase en de zorg. Van der Boom: ‘Want hoe houd je de regie over je eigen leven, terwijl je tegelijkertijd moet meegaan in het ritme van onderzoeken en behandelingen? Hoe kun je als partner, familielid, vriend, vriendin, mantelzorger, collega of werkgever een rol spelen in het leven van een ernstig zieke? Maar vooral ook: wat als het jou overkomt?’

De Hosson wordt haast dagelijks geconfronteerd met heftige emoties op zijn afdeling. ’85 procent van mensen van longkanker wordt niet meer beter. Dat zijn 11, 12.000 mensen per jaar in Nederland. Tijdens de behandeling wordt er wat mij betreft teveel over en te weinig mét de mensen gesproken. Er moet meer ruimte zijn voor palliatieve zorg. Dus niet alleen aandacht voor de lichamelijke klachten, maar zeker ook voor de psychische en sociale aspecten.’

Meer aandacht

Ja, zo zegt De Hosson, als longarts moet je stevig in je schoenen staan. ‘Ik ontmoet veel mensen die zullen sterven aan hun ziekte. Binnen dat hele proces komen ook de persoonlijke behoeftes van patiënten naar voren. En ik ben van mening dat specialisten daar meer aandacht voor mogen en móeten hebben.’

De Hosson is al ambassadeur van Robijn huijs sinds de oprichting, omdat de visie van Van der Boom op begeleiding van mensen met kanker aansluit op de zorg die de longarts voor ogen heeft. Van der Boom is daar blij mee. ‘En nu is er dus een lezing voor iedereen, met instemming van de Raad van Bestuur van het WZA. Robijn huijs wordt daar breed omarmd. Veel patiënten krijgen vanuit alle afdelingen de tip om het Robijn huijs eens te bezoeken.’

Oprechte interesse

Tijdens een multidisciplinair overleg in het WZA zou Van der Boom een korte presentatie geven over Robijn huijs tegenover de Raad van Bestuur. ‘Uiteindelijk heb ik veertig minuten gesproken met meerdere specialisten van het ziekenhuis rond oncologie. Zij toonden oprechte interesse in de activiteiten van Robijn huijs en wij konden uitleggen wat we precies doen. Dat was fijn, ik voelde dat als een  stuk erkenning.’

In Robijn huijs, legt Van der Boom uit, komen mensen vaak wat aarzelend, haast argwanend binnen. Wordt hier wél de tijd en ruimte geboden om hun gevoelens uit te kunnen spreken? Vindt men hier wel het begrip, dat elders zo vaak ontbreekt?

Supertrots

Van der Boom, lachend: ‘Ja, dat vinden de mensen bij ons. Neem de mevrouw die nu met haar gezicht op de folder voor de lezing staat. Ook zij kwam onzeker binnenlopen bij ons. Ze was nieuwsgierig, maar ook terughoudend. Nu is ze zo ver in haar (verwerkings)proces dat ik haar foto mag gebruiken voor de posters en flyers. En ze is daar supertrots op. Ook dat zie ik als een stukje erkenning en waardering voor wat wij voor mensen kunnen betekenen.’

In Robijn huijs wordt vooral een luisterend oor en een sterke schouder geboden. ‘We kunnen samen met onze gasten verkennen wat ze nu écht willen. Spuien, spiegelen en sparren. Maar ze moeten vervolgens zelf hun afwegingen en beslissingen maken.’

Eigen onderkomen

Robijn huijs roeit daarbij met de riemen die het heeft. De stichting zit nog steeds bij Flexible WorkPlace aan de Overcingellaan, maar smacht naar een eigen onderkomen om gasten goed op te kunnen vangen. Van der Boom: ‘Een eigen gebouw staat bovenaan de lijst, maar dat kost alleen al 1000, 1500 euro per maand aan huur. Geld dat we niet hebben. En liever geen pand dat tijdelijk leeg staat, want dan bestaat de kans dat je na een aantal maanden alweer moet vertrekken. De gemeente Assen vindt echter dat we ons nog moeten bewijzen. En dat werkt weer remmend in andere gemeenten waar we hetzelfde werk willen doen. Zo was de wethouder in Aa en Hunze erg enthousiast, maar wacht eerst af wat Assen gaat doen.’

De Hosson breekt daarom een lans voor Robijn huijs. ‘Want ik geloof in hun werk, ben niet voor niets ambassadeur geworden en vind Robijn huijs een zeer waardevolle aanvulling op wat wij hier in het WZA doen.’ Van der Boom: ‘Naast een eigen onderkomen zouden wij bijvoorbeeld ook graag het team uitbreiden met specialisten, Robijn huijs professionaliseren. Samen met het werven en opleiden van meer vrijwilligers praat je over een jaarlijks budget van zo’n 30, 35.000 euro per jaar.’

Over de brug!

De Hosson knikt. ‘Nogmaals, het gaat hier om kwaliteit en begeleiding die je mensen wil bieden in de meest emotionele en moeilijkste perioden van hun leven. Situaties waar, gezien de cijfers, heel veel mensen in terecht komen. Daarom zeg ik: kom over de brug met steun voor Robijn huijs, gemeente Assen! Want het is zó nodig.’

Lezing

De lezingen van Sander de Hosson en Cees van der Boom op 13 september in De Nieuwe Kolk in Assen beginnen om 20.00 uur (inloop 19.00 uur met gratis koffie en thee). Aansluitend is de uitreiking door Longkanker Nederland van de Global Lung Cancer Coalition Jounalism Award, die De Hosson won met zijn columns in Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant. De avond wordt om ongeveer 22.30 uur afgesloten.

Er is plek in de zaal voor ruim 800 mensen. Kaarten kosten 12,50 euro per persoon en zijn te bestellen via www.dnk.nl/theater/wat-u-wilt   Voor meer informatie over Robijn huijs: http://robijnhuijs.nl/

Tekst: Robbert Willemsen