Ilana de Boer blogt voor begrip na harde val. ‘Na een jaar kwam het besef, dat ik niet meer beter werd’

Assen – In mei 2014 kreeg het leven van Ilana de Boer (23) uit Assen een ingrijpende wending na een harde val op haar hoofd. Ze liep een hersenkneuzing op, waarvan ze nog elke dag de gevolgen ondervindt.

Maar Ilana legt zich niet neer bij haar beperkingen. En schrijft sinds kort een blog over Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Voor meer begrip en om (voor)oordelen weg te halen.

Wat direct opvalt als men het appartement van Ilana betreedt: de gordijnen zijn dicht. Ze lacht. ‘Dat komt misschien wat vreemd over, maar je kunt nu gelijk zien hoe het  is om met NAH te leven. Ik kan niet goed tegen het daglicht, krijg er hoofdpijn van. Dat is ook de reden waarom ik buiten vaak een zonnebril op heb, of een pet draag. Niet om mezelf te verbergen of arrogant over te komen, maar eenvoudig omdat ik niet tegen het licht kan.’

Grote hobby

Het is mei 2014. Ilana volgt een opleiding ‘paardenhouderij’ (hippisch management) in Zwolle en loopt op dat moment stage in Zuid-Duitsland, tegen de Oostenrijkse grens aan bij Passau,. ‘Paarden waren mijn grote hobby en het was ook de bedoeling dat ik na de opleiding een poosje naar familie in Australië of Nieuw-Zeeland zou gaan om te werken.’

Dan, op die dag in mei, gaat het gruwelijk mis. Ilana staat met een paard op de laadklep van een vrachtwagen, krijgt plots een duw van de viervoeter en valt achterover van de laadklep. Ze komt met haar hoofd terecht op de betonnen vloer, het paard valt half op haar. Een man die het ziet gebeuren, merkt dat zich een grote plas bloed vormt  rond het hoofd van Ilana, die met haar ogen open op de grond ligt, maar buiten bewustzijn is.

Spoed

Ilana: ‘Dat laatste heb ik van horen zeggen, want ik herinner me er niets meer van. Ook nu, bijna drie jaar later, komen zelfs geen flarden van de val terug.’ De Assense wordt met spoed per ambulance naar het lokale ziekenhuis gebracht.

Daar komt ze weer bij kennis en belt het thuisfront. ‘Maar ik sprak alleen Engels, de voertaal in de stal. Geen Nederlands.’ Vader Gert en moeder Lia krijgen vervolgens om de paar minuten een telefoontje van hun dochter, steeds met dezelfde mededeling dat ze in het ziekenhuis ligt. Gert, die ook bij het interview zit: ‘Lia en ik waren natuurlijk al enorm geschrokken van die mededeling , maar toen Ilana steeds met dezelfde boodschap belde, begonnen we ons héle grote zorgen te maken. We stapten in de auto en binnen tien uur waren we in Zuid-Duitsland.’

‘Blauwe plek’

In het ziekenhuis worden scans gemaakt van haar hoofd, maar die krijgt de familie De Boer nooit te zien. ‘Er was sprake van een slechte communicatie. Eerst was de diagnose, dat er ‘iets heel ergs’ aan de hand was, later werd dat ‘een blauwe plek’.

Uiterlijk was er ook niet veel meer te zien dan de hoofdwond en de beurse plekken waar het paard terecht was gekomen op Ilana. ‘Na veertien dagen rust ga je maar verder met je stage zei de arts.’ Dat probeerde de Assense ook, maar het ging niet. Ze had zware hoofdpijn, nergens fut voor en ze kon amper daglicht verdragen. Na een week ging het echt niet meer en reden haar ouders weer naar Zuid-Duitsland  om haar op te halen.

Hersenkneuzing

Ilana: ‘In Nederland ging het niet beter. Ik wist op een gegeven moment zelfs niet meer waar ik was.’ In het Wilhelminaziekenhuis werd uiteindelijk de diagnose gesteld. Ilana had een hersenkneuzing. Een zeer ernstige aandoening, want anders dan bij een kneuzing van bijvoorbeeld een hand geneest een hersenkneuzing in sommige gevallen niet. Dus moest Ilana een zwaar revalidatietraject in. Met bijvoorbeeld logopedie, want ze was na haar ongeluk gaan stotteren. En haar korte termijngeheugen was zo goed als verdwenen.

Ilana: ‘Ik had trucjes bedacht om dingen te onthouden. Dingen opschrijven, noteren in mijn telefoon. Ik kwam dan wel goed over, maar in het WZA  moest ik een test doen waar ze daar zó doorheen prikten. Ik moest naar Beatrixoord in Haren, voor een intensievere revalidatie.’

Besef

Ilana is niet iemand die zich snel ergens bij neerlegt. ‘Nee, ik was gewend zaken aan te pakken. En als het op de ene manier niet lukte, dan maar op een andere wijze. Ik dacht ook dat ik beter zou worden. Nee, ik móest beter worden. Maar na een jaar kwam het besef, dat ik niet meer beter werd. Ik kon niets meer opnemen, kon geen prikkels van licht en drukte verdragen.’

Dat besef, geeft ze toe, kwam hard aan. ‘Acceptatie? Eh, nee, niet helemaal. Maar ik ben bepaalde dingen wel positiever gaan zien. Ik kan veel niet meer, maar waardeer des te meer de zaken die nog wél gaan. En de steun van de mensen om me heen doet me goed.’

En toch kan ze nog steeds kwaad worden. Kwaad op het noodlot dat haar trof.  Haar opleiding moest ze bijvoorbeeld opgeven.  ‘Maar ik wil niet thuiszitten, niks doen. Op die manier voeg ik niets toe aan deze maatschappij. En juist dat wil ik zo graag.’

Schoffelen

Dus gaat ze nu naar dagbesteding. Een woord waar Ilana aanvankelijk veel moeite mee had. ‘Ik dacht dat ik een tuintje mocht gaan schoffelen, dat soort dingen.’ Maar het groepje kunstenaars in praktijk/atelier van Ilona Molenaar in Norg, waar Ilana nu heen gaat, heeft haar aangenaam verrast. ‘Ik ben daar met allerlei soorten van kunst bezig. Kijk, dat schilderijtje aan de muur, en die schaal die daar staat… Van mij! Ik knutsel zo nog mijn hele interieur bij elkaar, haha.’

‘Maar het belangrijkste: creatief bezig zijn geeft me rust. Geen extreme prikkels, minder hoofdpijn. Dat komt omdat het creatieve gedeelte van  de hersenen niet is aangetast, dus is dat ook niet belastend voor me. En gelukkig kan ik nog saxofoon spelen. Ik heb dan wel last van het geluid, maar dat heb ik ervoor over. Sinds kort volg ik danslessen, hiphop, bij  Feel Your Moves. Dankzij het kleine groepje en rustige tempo kan ik dit doen. ’

Vader Gert kijkt tijdens het gesprek af en toe wat ongerust. ‘Ik vind soms dat ze te snel en te veel wil. Haar moeder en ik zouden graag zien dat ze het iets rustiger aan doet.’ Ilana: ‘Ik hou mezelf wel in de gaten hoor. Maar ik wil ook zo graag…’

Bloggen

Dat Ilana sinds februari 2015 weer op zichzelf woont, noemt ze een kleine overwinning op zichzelf.  Toch merkte Ilana, dat ze vaak op onbegrip stuit bij anderen. Ze vergeet nogal eens iets. En die zonnebril, die pet… ‘Daarom ben ik gaan bloggen onder de noemer ‘ Ik Ben Ilana’. Niet alleen om begrip te kweken bij anderen, maar voor alle mensen met NAH. En ik kreeg al snel veel reacties. Van mensen met NAH, die het fijn vinden  dat iemand eens goed uitlegt wat er met ons aan de hand is en waarom we soms doen zoals we doen.  Maar ook van mensen die het eerst niet snapten, en nu wel.’

Nee, besluit Ilana, ze wil niet zielig gevonden worden. Wel begrepen. ‘Ik kan een hoop dingen niet meer, maar gezien het ongeval had ik ook een kasplantje kunnen zijn. Of erger… Maar het voelt goed om de frustraties die ik soms heb van me af te schrijven in mijn blog. En mensen te leren, dat ze niet te snel moeten oordelen over anderen.’

Wie de blog van Ilana de Boer wil lezen: http://www.ilana.saxdrum.nl/datwatikvergetenben/.  Of kijk op haar Facebookpagina: www.facebook.com/ikbenilanaNAH/?fref=ts.

Tekst Robbert Willemsen