Jerke Setz uit Assen: een moment van bezinning bij een ‘bijzonder bankje’

Jerke Setz (23) uit Assen studeert bestuurskunde en is fractiemedewerker van de ChristenUnie in de Drentse Staten. Een vol en ook hectisch leven, waar eind juni van dit jaar abrupt de rem op ging. Ook Jerke werd getroffen door het coronavirus en daar ondervindt hij nog steeds de naweeën van.

Long-Covid dwingt hem tot rust, maar ook bezinning. En de ‘ontmoeting’ met een bijzonder bankje in het Asserbos raakte een gevoelige snaar.

Trouw in het kleine kampioen

Gezelschap. Best fijn, maar mensen stellen soms zoveel prikkelende vragen. Een vriendin van me heeft een mooie zwarte labrador. Zijn naam is Sem, het beestje kijkt trouw uit zijn ogen en is altijd blij je weer te zien. Op momenten van drukte in mijn hoofd is Sem de perfecte wandelpartner. Hij kan er even uit, ik kan rustig nadenken.

Laatst liepen we door het Asserbos. Sem loopt voor me uit op een manier die me direct de indruk geeft dat hij een blije en gelukkige hond is. Hij ruikt wat aan bomen, doet zo nu en dan een plas en begint elke keer als hij mensen ziet licht te kwispelen.

Mijn blik valt op een goud reflecterend plaatje op een bankje aan de rand van het bos. Ik plof neer en geef Sem het ‘vrij’ commando, waarop hij direct het bos inloopt. Zelf draai ik wat bij en lees wat er op het bordje staat:

Ter herinnering aan Arie Huisman

In dit laantje heeft Arie 50 jaar de nestkastjes onderhouden en de vogels
geteld.

Die tekst laat ik even tot me doordringen. In mijn hoofd zie ik voor me hoe Arie Huisman hier 50 jaar met de vogels bezig was. Hoe hij als jongeman leerde hoe hij de kastjes kon beschermen tegen regen en wind. Hoe hij, als de lente kwam, elk jaar bij alle 80 huisjes de ladder op klom om te kijken hoeveel eieren de boomklevers, roodborstjes en zwartkopjes hadden gelegd. Hoe hij, toen hij ouder werd, misschien steeds meer moeite kreeg om de ladder op te klimmen, maar toch bleef volhouden.

Sem is erbij gaan zitten. Kauwend op een brok hout dat hij net als ‘prooi’ uit het bos heeft gesleept. We lopen vanzelf weer verder. Hij wacht geduldig tot ik er weer klaar voor ben.

Ik bedenk me dat het eigenlijk heel bijzonder is dat ik op dit bankje mag genieten van de vogels die fluiten. Dat deze man, terwijl ik hem nooit gekend heb, door dit bordje mijn hart heeft geraakt.

Het helpt me iets belangrijks realiseren. Mijn plannen zijn meestal best hoogdravend. Ik werk perfectionistisch en vaak net iets te lang door. Long-Covid dwingt me bewuster met mijn energie om te gaan en dat frustreert me mateloos. Ik wil veel doen, maar het kán gewoon even niet.

Maar dit bordje geeft me rust. Arie Huisman laat me zien dat het juist de dingen van alledag zijn die een leven groots kunnen maken. Dat de gejaagdheid van de wereld niet op kan tegen een natuurliefhebber met een groot hart voor vogels.

Het doet me denken aan het liedje ‘Wacht maar af’ van Matthijn Buwalda:

Als de zon straks weer komt, sta dan op en doe je werk

Gewoon het werk dat je hand vindt om te doen

En stop op tijd, sloof je niet uit, er is gebakken lucht genoeg

Maar wordt een trouw in het kleine kampioen.

‘Kom, Sem!’ zeg ik.

Jerke Setz