Mannes is terug in Assen. Maar wel anders. ‘Kwestie van wennen’

​‘Kun jij eens kijken bij Mannes? Volgens mij ziet hij er anders uit dan voorheen. Een stuk lichter. En hij staat te glimmen! Het lijkt wel plastic. Waar is die mooie kastanjeachtige gloed gebleven?’

Deze telefoontjes, appjes en mails kreeg ik vorige week, toen onze stationshond Mannes na een renovatie van ongeveer een half jaar weer op z’n plek werd gezet. Ik was er die dinsdagochtend wel een keer langsgereden, maar toen werd het houten kunstwerk in elkaar gezet en moest de laatste laklaag nog worden aangebracht.

Na die berichten werd ik nieuwsgierig. Dus maar weer even kijken bij Mannes. En ja, wat me opviel: de hond was inderdaad een stukje lichter geworden. En glimmen deed-ie ook behoorlijk. De felle zon zou het beeld enigszins kunnen vertekenen, dus vroeg ik mijn fotograaf Bert Visser een dag later ook eens een kritische blik – en lens – op Mannes te richten.

Onze conclusie: Mannes was terug, maar wel een beetje anders. Ergens is dat ook wel logisch, want Poly Products uit Werkendam heeft het hout voorzien van een ‘gewapende bekleding’ van glasvezel, met maar liefst vier

glanslagen. Om Mannes te beschermen tegen de elementen en te voorkomen dat de houten hond na korte tijd weer bijkans uit elkaar valt. Hij kan er nu staan, jubelde wethouder Bob Bergsma vorige week, tot wel 2050!

Zelf hield Poly Products een slag op de arm, 100 procent garantie is nooit te geven. Maar de hond heeft in Werkendam wat weerbaarheid betreft alle zware proeven met uv-licht en water met glans doorstaan.

En glanzen doet-ie… De behandeling heeft de structuur veranderd, het ‘houten gevoel’ is wat weg. Dus toch maar even de gemeente gebeld. Een woordvoerder zei namens Bergsma dat een kleurwijziging was voorzien. ‘En elke metamorfose is altijd even een kwestie van wennen. Het moest echter zo, om Mannes goed te conserveren. Maar een plastic uitstraling... Nee, dat vinden wij absoluut niet.’

Elke verandering die wordt aangebracht bij kunstwerken kán op weerstand stuiten bij de kunstenaar. Zo stapte Daan Roosengaarde enkele jaren geleden naar de rechter, toen de gemeente het luifellicht bij de ingang van De Nieuwe Kolk weer had ontstoken, nadat mensen door de duisternis van de trap waren gevallen. Die duisternis was volgens de kunstenaar echter noodzakelijk om zijn lichtzuilen ‘Sensor Valley 8.0’ goed uit te laten komen.

De rechter vond gebroken botter uiteindelijk wat ernstiger dan de belangen van Roosengaarde, maar het geeft maar aan hoe gevoelig deze zaken liggen in de kunstwereld.

Desgevraagd liet de gemeentewoordvoerder weten dat de ontwerper van Mannes, QS Serafijn, op de hoogte was van de ‘veranderingen van Mannes’. ‘Sterker: wat betreft kleur en afwerking heeft dit zijn volledige instemming, hij heeft dit zelfs vooraf in Werkendam gekeurd.’

Toch maar even geprobeerd Serafijn te bereiken voor commentaar. Niet gelukt. Wellicht heeft hij het te druk met het doorspitten van het Mannes-contract met de gemeente Assen, die het voorgeschoten renovatiebedrag van 90.000 euro terug wil vorderen op de kunstenaar. Want ja, het zó snel aftakelen van de toch al dure stationshond, amper 2,5 jaar na de onthulling… Dat kan natuurlijk niet.

Mannes is dan wel terug, maar deze klucht in meerdere bedrijven is nog lang niet ten einde. 

Robbert Willemsen

Links Mannes na de onthulling in 2018, rechts Mannes nu. Foto: Bert Visser

Het gebouw naast de houten hond weerspiegelt in Mannes. Foto: Bert Visser