Marloes van der Velde uit Assen. 35 jaar, actief en sportief en 'ongemerkt' maar hard geraakt door corona

Fysieke problemen na een coronabesmetting worden vaak geassocieerd met mensen op leeftijd en/of met een gebrekkige gezondheid. Maar ook jonge, gezonde en sportieve personen kunnen hard getroffen worden door het virus. Soms zelfs ongemerkt. ‘En daar is relatief weinig aandacht voor’, zegt Marloes van der Velde uit Assen, die na ‘een beetje keelpijn’ gesloopt werd door de onzichtbare sluipschutter.

Marloes van der Velde, 35 jaar. De Assense heeft een leuke, drukke baan bij Voys in Groningen (zakelijke telefonie), haar man runt een fysiotherapiepraktijk en samen hebben ze twee jonge kinderen. Marloes: ‘Met het gezin hebben we een druk en actief leven, een grote vriendengroep en zelf ben ik gek op wielrennen, wat ik twee tot drie keer in de week deed.’

Deed. Eind oktober 2020 werd Marloes een aantal dagen wakker met keelpijn. ‘Maar ja, na een kop koffie was de pijn weer verdwenen. Verder had ik geen klachten, voelde me niet ziek. Helemaal niks.’

Bergafwaarts

Dus besteedde ze daar verder geen aandacht aan. Totdat het bergafwaarts ging. En snel ook. ‘In de weken na de zere keel merkte ik dat alles steeds moeizamer ging. Ik raakte elke dag vermoeider en kreeg het benauwd. Ik kwam geen trap meer op, de rondjes met de hond werden korter, sporten ging niet meer en zelfs een dag alleen met onze kinderen was te zwaar.’

Na een maand van kwakkelen vond haar man het tijd worden om naar de huisarts te gaan. Die keek naar mogelijke oorzaken, maar een longembolie of klaplong konden van de lijst worden geschrapt. Marloes ging zonder diagnose naar huis.

Helemaal mis

Maar de klachten bleven en een paar dagen na het huisartsbezoek ging het helemaal mis. Marloes: ‘Ik ben letterlijk in elkaar gezakt toen ik het bed opmaakte. Ik belandde op de spoedeisende hulp en ben volledig door de medische molen gehaald. De diagnose die ik toen kreeg had ik nooit verwacht: je hebt corona gehad en dit zijn de gevolgen. We kunnen er niks aan doen, zei de arts. Ik moest weer naar huis, mijn rust pakken en dan maar hopen dat ik er weer bovenop zou komen.’

Dat gesprek was op 3 december. Marloes is inmiddels 9 weken verder. ‘En ik ben er nog lang niet bovenop. Ik kan twee uur per dag werken, kan inmiddels wel (meestal) de hele dag wakker blijven en weer kleine stukjes fietsen. Maar de weg naar mijn oude leven is nog lang. Heel lang.’

Hoe ze het virus heeft opgelopen? Marloes zou het niet weten. ‘Ik hou me aan de maatregelen, zoals voldoende afstand houden, thuiswerken. Maar ja, mijn man komt bijvoorbeeld dagelijks met diverse mensen in aanraking. En als hij besmet zou zijn geraakt, hoeft hij niet ziek te worden, maar kan het wel op mij overdragen. En mijn dochters van drie en zes gaan naar school. We weten onderhand dat kinderen verspreiders kunnen zijn, maar die knuffel je natuurlijk wel. Tja, zeg het maar.’

Zegeningen

Marloes zegt ondanks deze even onwerkelijke als vervelende periode in haar leven haar zegeningen te tellen. ‘Omdat ik een fantastische achterban heb. Vrienden en familie helpen me waar nodig en mijn werkgever geeft mij alle tijd om te herstellen. Ik heb daarnaast het geluk dat mijn man fysiotherapeut is, hij begeleidt me waar nodig in mijn revalidatie. Verder sta ik onder toezicht van een sportarts en een diëtist. Ik heb vooral behoefte aan een eiwitrijk dieet, om weer op krachten te komen. En ik leer bij een logopedist hoe ik goed kan ademen. Coronapatiënten zitten namelijk ‘hoog’ in hun ademhaling, waardoor ze snel buiten adem raken.’

Soms wil ze sneller dan haar lichaam dat toelaat. Lachend: ‘Laatst zei ik tegen de sportarts: laten we de oefeningen wat opvoeren. Nou, dat ging dus niet goed. Voor mij nog maar eens een signaal dat ik weliswaar vooruit ga, maar langzaam.’

Onaantastbaar

Met haar verhaal wil Marloes de aandacht vestigen op jonge coronapatiënten, volgens haar een wat ‘vergeten groep’. ‘Alsof jonge, sterke mensen dit allemaal niet kan overkomen. Nou ja, je voelt je ook haast onaantastbaar. Wat kan mij gebeuren? Nou, dit dus. En natuurlijk begrijp ik de klachten over de maatregelen en alle sociale en economische gevolgen. Tijdens de eerste golf mocht mijn man niet werken, wat ook ons inkomen behoorlijk aantastte. Maar dat weegt allemaal niet op tegen wat het virus bij mensen kan aanrichten. Ik kan er helaas over meepraten.’

Marloes heeft het vizier nu gericht op april. Dan wil ze haar zo geliefde racefiets weer uit de schuur halen. ‘De wind weer langs mijn wangen en de energie weer door mijn lijf voelen gieren.’ Ze lacht. ‘Laatst heb ik een stukje gefietst naar het centrum. Dat is niks qua afstand, maar het voelde voor mij al als een hele overwinning. Tja, stap voor stap, hè.’ 

Tekst: Robbert Willemsen

Marloes revalideert op de hometrainer onder het toeziend oog van haar man en dochters.