Laatste damesteam neemt afscheid van Assen ’75. ‘Het doet pijn als je je club ziet aftakelen’

Assen - Met het opheffen van het enig overgebleven damesteam van Assen ’75 is er een einde gekomen aan handbal in de Drentse hoofdstad.

De club, die ooit stevig aan de weg timmerde in de zaal én op het veld, zag de laatste jaren het ledenaantal achteruit hollen. En nu nemen ook de overgebleven diehards afscheid. Met pijn in het hart.

Hoogtijdagen

Weemoedig bladeren Daniëlle Laanstra (49) en Marlie Verboom (37) door de diverse plakboeken, die de afgelopen jaren zijn gevuld met de prestaties van het eerste damesteam van Assen ’75. Veel krantenartikelen met zwart-wit foto’s, die er nog eens aan herinneren dat de hoogtijdagen van de club alweer een poosje achter ons liggen.

De gedachten gaan terug naar de jaren zeventig, tachtig en negentig van de vorige eeuw, toen Assen ’75 nog een paar honderd leden telde, verdeeld over de diverse senioren –en jeugdteams. En de vereniging werd financieel stevig ondersteund door de ‘schoenenfamilie’ Ziengs, zelf ook handbalfanaten.

Familiesport

Daniëlle: ‘Handbal in Assen was een echte familiesport, die van generatie op generatie werd doorgeven. Net als bij het korfbal en volleybal. Als vader en/of moeder speelde, zaten de kinderen op de tribune, al dan niet naast opa en oma die ook kwamen kijken. En later wilde je als kind natuurlijk in het eerste team spelen. Naast het sporten gingen we ook met elkaar op kamp of naar toernooien in binnen- en buitenland. Dat was geweldig.’

De leden handbalden eerst in de zalen van De Spreng en de Peelohal, later werd de Marsdijkhal de thuishaven. En het ging er fanatiek aan toe, lachen Daniëlle en Marlie. ‘De omliggende dorpen zoals Vries, Rolde, Borger Smilde en Beilen hadden ook florerende handbalclubs en in die derby’s werd altijd op het scherp van de snede gestreden. Mooie wedstrijden waren dat.’

Jeugdplan

Die dorpen werden ook een beetje het begin van het einde voor Assen ’75, aldus Daniëlle. ‘Eind jaren negentig gingen onze jeugdleden bijvoorbeeld trainen in Rolde, bij Unitas. Daar was men bezig met een gedegen jeugdplan om het handbal hogerop te brengen en veel kinderen in Assen gingen op een gegeven moment permanent handballen in Rolde.’

Marlie: ‘Ik was in die tijd jeugdtrainer en eerlijk gezegd juichte ik dat jeugdplan toe. Jammer voor Assen’75, maar goed voor de handbalontwikkeling van de jongens en meisjes.’

Derde divisie

Het eerste damesteam van Assen ’75, met onder anderen Daniëlle en Marlie in de gelederen, presteerde op regionaal niveau prima in de derde divisie. ‘Hoewel we nooit kampioen werden, eindigden we altijd in de top-3.’ De basis voor een gezonde club werd echter steeds smaller. De aanwas bij de jeugd viel stil en in 2012 verdween het ook het herenteam. Marlie: ‘We hebben nog wel geprobeerd om via clinics bij scholen jeugd enthousiast te maken, maar tevergeefs. Ja, het doet pijn als je je club zo ziet aftakelen.’

Uiteindelijk bleven er twee damesteams over: één op zondag (prestatie) en één midweekploeg (recreatief). Toen ook de ‘midweekdames’ ermee ophielden, besloot het prestatieteam die rol over te nemen. Daniëlle: ‘Dat had er ook mee te maken dat wij in het weekeinde meer tijd wilden besteden aan onze gezinnen en sommigen van ons hebben onregelmatig werk. Maar we wilden wél door blijven gaan, hadden ook een hartstikke leuk team. Ondanks de leeftijdsverschillen – van midden 20 tot bijna 50 jaar – vormden we een hechte ploeg. En we hadden het niet alleen onderling heel leuk, ook met de tegenstanders was het contact goed.’

Moeilijk loslaten

Toch, geven beide dames toe, leek de afgelopen jaren elk seizoen ook het laatste seizoen te zijn. ‘Steeds zeiden we ‘we houden ermee op’. En steeds plakten we er toch nog een jaartje aan vast. We konden deze sport, ons team en de sfeer maar moeilijk loslaten. En beseften ook: als wij stoppen, houdt Assen ’75 op te bestaan.’

De knoop is nu echter definitief doorgehakt. ‘Dat doet zeker pijn, ja. Maar we blijven voor altijd een vriendinnengroep. We blijven samenkomen en wellicht gaan we af en toe nog een toernooitje spelen, of beachhandballen.’

Oranje

Het blijft tenslotte vreemd dat Assen nu een relatief grote stad is zonder een handbalvereniging, terwijl deze sport in onder meer de buurdorpen Vries en Rolde volop wordt beoefend. En in Drenthe is niet Assen, maar Emmen de  handbalhoofdstad. Zelfs de wereldtitel van de Oranjedames vorig jaar leverde in Assen geen hernieuwd enthousiasme en dus ook geen nieuwe leden op. Daniëlle: ‘Dat is best jammer, ook omdat handbal toch een hele mooie, dynamische sport is die ook in Assen zou moeten aanspreken. Ik hoop dan ook dat er ooit nog eens mensen opstaan die het handbal in deze stad nieuw leven inblazen. Dat zou prachtig zijn.’

Tekst: Robbert Willemsen

Handballen in Assen: van LTC naar Assen ‘75

Het handbal in clubverband in Assen ontstond in de jaren ‘50 bij LTC, dat in 1954 officieel in competitieverband begon met een voetbal – en handbaltak.

Veld- en zaalhandbal heeft vanaf de beginjaren een belangrijke plaats ingenomen bij LTC, vooral veldhandbal was in die tijd populair. In 1958 werden de dames ongeslagen kampioen en wonnen de beker van het handbaltoernooi dat op het LTC-terrein werd gehouden. Met de komst van een tweede sporthal in Assen (De Spreng), besliste de gemeente dat handbal alleen in De Spreng mocht worden gespeeld.

De meeste handbaldames wilden zich in de jaren zeventig afsplitsen van LTC en zelfstandig verder gaan. En in 1975 was het zover: handbalvereniging Assen ’75 was geboren.

Vorige week werd de vereniging uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel en kwam er dus na 45 jaar een einde aan Assen ’75. En verdween handbal na 66 jaar definitief uit de Drentse hoofdstad.