Robert Jon & The Wreck – Last Light On The Highway

Robert Jon & the Wreck hebben al de nodige albums op hun naam staan. Ik ontdekte ze met hun nieuwste plaat. Eerste song, het machtige ‘Oh Miss Carolina’, is een juweel van een Southern-rock-crossover-song. Die lekkere touch van gitaren, piano en stemmen geven dit nummer een supergaaf gevoel! Vrouwen… ze maken wat los in die kerels, hoor die gitaren maar eens gaan!

Prachtig die blazers op ‘Work It Out’. Een mooie song over samen op weg met hetzelfde doel, dat bovendien muzikaal lekker uitgesponnen wordt. ‘Tired Of Drinking Alone’ is zo’n drinkingsong waar Chris Stapleton het patent op heeft, met wederom donders lekker en fraai gitaarwerk. Zelf ben ik aangenaam verrast door de piano die her en der in de songs op dit album opduiken.

Muziek die energie afgeeft met nostalgische herinneringen van ‘Do You Remember (being free)’ waar Mahalia Barnes, Jade Mcrae en Juanita Tippens prachtige harmonieën  over uitstrooien. De passie spat ervan af in het meeslepende ‘Don’t let me go’. Het hart wordt opgejaagd door machtig gitaarspel en de hele band gaat ook vocaal los. Wat een kraker!

Deze band komt uit California en dat voel je in ‘One last time’ waar in het romantische hart van Robert Jon het gevoel van the Eagles pakt en de gitaar daarin een nieuwe rol geeft.

‘Gold’ is een meeslepende ballade die live iedereen omver zal blazen. Ik denk dat ie in een flink gestripte versie akoestisch nog veel meer indruk kan maken met die machtige stem van Robert Jon. Luister maar eens hoe fraai die eindigt met alleen piano en gitaar.

De titeltrack is tevens de verrassende afsluiter van dit album. Opgedeeld in twee delen is dit muzikale epos misschien wel de meest uitdagende song van dit album. Hier duurt ie nog 8 minuten, maar dat gaan ze live vast niet redden want dit is een absolute live-killer!

Wat een heerlijke band, ik hoop echt dat we ze dit jaar nog live mogen aanschouwen. Dank aan Johan Dollekamp (our man in Hengelo) voor de vlotte levering van de albums van een band, die je wel moet omarmen. Zo gaaf! (GJG 9,4)

Tekst: Gert Jan Gjaltema