Moeder van glas: een zeer aangrijpend boek

​Om de meest deprimerende maand van het jaar door te komen, leek het me verstandig om afleiding te zoeken in een goed boek. Om jezelf op te vrolijken is ‘Moeder van glas’ van Roos Schlikker echter niet de beste keuze, want de thema’s die aan bod komen zijn geen onderwerpen om luchtig over te doen.

Het boek sleurt je mee in een wereld van mentale stoornissen, dood en rouw. Kortom, het geeft je blauwe maandag nog wat extra kleur. Mensen die nog niet genoeg hebben van de misère in het leven hoeven echter niet verder te zoeken, ‘Moeder van glas’ heeft alles wat je nodig hebt om je te in te leven in andermans verdriet. 

Haar jeugd beschrijft Schlikker als een wilde tijd, als voorbeelden noemt ze dat ze met haar matras van de trap mocht sjezen, kleide met pakjes Becel en zo nu en dan een advocaatje mocht. Haar moeder Emmeke was altijd leuk en vond alles goed, maar Roos wist dat er meer aan de hand was.

Op 60-jarige leeftijd kreeg haar manisch depressieve, bipolaire moeder eindelijk een diagnose, na eindeloos vast te hebben gezeten in een bureaucratische wirwar van behandelaren en diagnoses. Wanneer haar moeder door een huishoudelijk ongeluk om het leven komt, gaat Roos op zoek naar haar moeders verborgen kanten. Ze leert haar kennen door te graven in haar verleden, en voert dialogen met haar moeder in haar gedachten.

Het verhaal was meteen herkenbaar door de worsteling met bureaucratische procedures in de gezondheidszorg. Het lijkt alsof iedereen tegenwoordig wel iemand kent die of in een ellenlange wachtrij staat, of op een andere manier tegen moeilijkheden aanlopen tijdens of na hun behandeling. Je zou er haast een boek over kunnen schrijven...

Ik was erg ontroerd en geschokt na de dood van Emmeke, omdat haar man meteen als verdachte werd behandeld door de politie. Hij kreeg niet de kans om tot rust te komen na zijn vrouw dood aangetroffen te hebben, en ik maakte me helemaal kwaad over het gebrek aan empathie voor de nieuwe weduwnaar. ‘Procedure’ werd het genoemd. Weer slaat de bureaucratie zijn slag.

Ondanks de sombere stemming van het boek hanteert Schlikker toch een luchtige schrijfstijl, waardoor het boek gemakkelijk wegleest. Ik heb zelf relatief weinig ervaring met verlies en rouw, dus ik vond het interessant om meer inzicht te krijgen in dit soort thema’s. 

Om een lang verhaal kort te maken: ‘Moeder van glas’ is het een zeer aangrijpend boek dat ik absoluut zou aanraden. Maar als je last hebt van een winterdip zou ik nog even wachten.

Tom Eggens