Recensie: Joost Dijkema – Time thief (Lp/cd)

Assen - Komend weekend is het zover, vrijdag 27 september wordt de nieuwe plaat van Joost Dijkema gepresenteerd in Vera Groningen. In 2016 verraste Joost ons met het artistieke album ‘Sacred revalations’ dat toen op vinyl en cd uitkwam.

De beste man deed een paar instores bij ons en elke keer viel mijn mond open van Joost z’n gitaarspel. Deze local hero volgt z’n eigen pad en is bovendien een prettige persoon om te praten over muziek en andere boeiende zaken. Begin dit jaar bracht hij samen met Bert Hadders nog het album ‘Kokeleko’ uit.

Vanaf aanstaande zaterdag liggen de lp en cd (nu allebei wel tegelijk) bij ons in de winkel. Net als Joost zelf want hij doet zaterdagmiddag een instore! Wat als eerste opvalt is de prachtige hoes van dit album. Is dat Egbert Hovenkamp II die daar met ons besef van tijd aan de haal gaat? Maar wat het om draait is natuurlijk de muziek. Op een 12-snarige gitaar opent Joost het album met ‘We came across pt.III’ wat bij mij een Oosterse sfeer oproept en met mooie nuances je aan de hand neemt dieper de plaat in. Vergeet die tijd en volg naar istrumentana genaamd ‘Plastic seawater’. Zij dat oosterse zeemeerminnen die daar heupwiegend onze aandacht vestigen op al het plastic in het zeewater op een verleidelijk ritme? En is dat Joost daartussen breed-lachend en vet genietend van het gitaarspelen? Want spelplezier is zeker een rode draad op deze plaat.

Geen standaard singer-songwriter, die Joost Dijkema, want het is wel durven instrumentale stukken af te wisselen met zang. In titelsong ‘Time thief’ slingert hij z’n snaren en tekst om het thema tijd. Het ritme van de song golft net als het besef van tijd dat wij denken te vangen in uren en dagen... een menselijke illusie? Een gedurfde song in ieder geval. ‘Spring fever’ is een heerlijk country en rootsy song, authentiek alsof het al 50 jaar geleden geboren is. Finger-picking aan the ‘Edge of the city’(was it all clear blue sky?) in een song over jeugdherinneringen en met de tijd de reflectie daarop. Mooi om te horen hoe Joost daarin met de vorm van een song stoeit.  

Banjo, 12-snarige of elektrische gitaar (op ‘Legacy of an old skeleton car), Joost heeft ze letterlijk in de vingers. Kant B is aan de beurt: ‘Strange replacements’ heeft dat lekkere nonchalante wat ik ook zo tof vind aan het album van Vayndog. Zang is misschien niet het sterkste punt van Joost, maar dat stoort mij totaal niet, het is niet zijn hoofdinstrument. Luister maar naar ‘Dalla montagne alla pianura’ (wat betekent dat Joost?). Telkens weer bewandelt gids Joost nieuwe paden met zijn snaren door een wereld ontdaan van tijd en zijn gitaar als kompas. Je voelt aan ‘Eite’s last journey’ - waar Joost samen met drie andere muzikanten speelt - een prachtige nostalgie en verlangen. Tof nummer.

Met ‘To make us believe Once again)’ geeft Joost zich wat meer bloot op het vlak van de liefde en z’n passie voor muziek. Mooie bronnen voor inspiratie, Joost! Dijkema durft ook wat meer met z’n stem de hoogte in te gaan in deze song. De plaat sluit af met een prachtig nummer, ‘Galangal tea with John H.’ Door de lapsteeleffecten van John Hekert ontstaat een mooie gelaagdheid, ik noem dat maar sferische instrumentana. Tjonge jonge Joost, wat heb je toch een heerlijke plaat gemaakt! Mooi hoe je jouw songs instrumentaal en vocaal in elkaar laat overlopen. Boeiend hoe je ze ambachtelijk bouwt zonder vastliggende patronen en ze toch staan als een huis.

Graag tot zaterdag: instore optreden om 14.00 uur. (GJG 9,2)

Tekst: Gert Jan Gjaltema