​Artsen WZA pleiten voor vergoeding glucosesensor voor iedereen met diabetes type 1

Assen - Op dinsdag 4 juni wordt de petitie ‘ De glucosesensor is geen gadget, maar bittere noodzaak’ aangeboden aan de Commissie VWS in de Tweede Kamer. Rob Gonera en Marleen Vosjan zijn beiden Internist-Endocrinoloog in het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA). Samen met hun diabetesteam zeggen zij 100 procent achter deze petitie te staan.

Zelfregulatie, zo menen Gonera en Vosjan, is de hoeksteen van de behandeling van patiënten met diabetes mellitus type 1. Hierbij moet insuline aangepast worden aan de bloedsuikers. ‘Deze bloedsuikers kan de patiënt zelf meten met een vingerprik. Hoe meer metingen er gedaan worden hoe beter het inzicht zal zijn over de manier waarop het lichaam reageert op voeding, inspanning, stress en andere bijzondere leefomstandigheden. Meten is weten. Soms moet een patiënt wel zeven keer per dag meten om de insuline op de bloedssuikers af te stemmen.’

Alternatieven

Beide artsen wijzen erop dat er op dit moment twee goede alternatieven zijn om bloedsuikers te meten: de De Flash Glucose Monitoring (FGM) waarbij patiënten een keer per twee weken een sensor op je bovenarm plaatst en door middel van een meter zonder te prikken de bloedsuiker meet. ‘Op elk moment van de dag kun je even kijken wat je bloedsuiker is. Je kunt het meetapparaat ook op de computer aansluiten zodat je in een oogopslag de gemiddelde waarden van de afgelopen periode te zien zijn.’

Een andere methode is de continue glucose monitoring (CGM), waarbij een sensor op de huid continu de bloedsuikers doorgeeft naar een meetapparaat. ‘Bij de continue glucose monitoring kun je grenzen instellen waaronder of waarboven je een signaal krijgt wanneer de bloedsuiker deze grenzen overschreden heeft. Bij deze manier van meten moet je wel nog een aantal keren per dag een vingerprik doen om de meter te ijken.’

Het diabetesteam en de patiënten in het WZA zijn, aldus Gonera en Vosjan, zeer enthousiast over deze twee manieren van glucose metingen. ‘Een groot voordeel is dat al die informatie die je via deze meters kunt krijgen leidt tot een betere regulatie. Het allerbelangrijkste voordeel is dat de kwaliteit van leven verbetert. Want kun je het je voorstellen? Zeven keer per dag een vingerprik. Dag in dag uit. Levenslang! Alleen al uit het oogpunt van het verbeteren van de kwaliteit van leven zijn deze twee nieuwe meetmethoden een ontzettende verbetering van zorg voor alle patiënten met DM type 1.’

Starre protocollen

‘Als buitenstaander zou je dus denken’, zo gaat het duo veder, ‘de vlaggen kunnen uitgehangen worden! Iedereen aan de CGM of FGM. Maar niets is minder waar. Niet de diabetesteams die de patiënt vertegenwoordigen staan aan het roer, maar de zorgverzekeraars. Ze hebben starre protocollen opgesteld waaraan een patiënt moet voldoen om voor een meter in aanmerking te komen. Daarnaast hebben ze de financiering van de CGM bij het ziekenhuis neergelegd, waardoor er maar een gelimiteerd aantal sensoren per jaar mogen worden voorgeschreven.’

Volgens de WZA-artsen slaan de regels die de zorgverzekeraar heeft opgesteld over de vergoeding van de continue glucosemeters de plank volledig mis. ‘De protocollen zijn star en sluiten de meerderheid van de patiënten die een sensor nodig hebben uit. Patiënten worden gereduceerd tot een getal. Terwijl patiënten mensen zijn met een medisch probleem. Er wordt alleen maar gekeken naar de kosten, terwijl de kwaliteit van leven helemaal buiten beschouwing wordt gelaten.’

Meerwaarde

De regie over het wel of niet starten met een glucosemeter moet, zo besluiten Gonera en Vosjan hun betoog, bij het diabetesteam gelegd worden. ‘Het team kent als geen ander de patient en kan samen met hem of haar inschatten of een sensor meerwaarde heeft. Zodra het diabetesteam samen met de patiënt besloten heeft dat er gestart kan worden met een CGM of een FGM dan moet dat vergoed worden. Wij hopen dan ook dat de petitie zal leiden tot een sensorvergoeding voor iedereen met diabetes type 1.’