Winst voor Duncan - GJ-4-Music

Wat een ongelooflijke rollercoaster is dit geweest voor Duncan Lawrence! Als kind mocht ik vroeger al langer opblijven voor het Eurovisie Songfestival. Ik herinner me nog dat in 1979 Milk & Honey met 'Hallelujah' wonnen namens Israel. Onze Nederlandse inzending, Xandra (Sandra Reemer) won niet met het in mijn oren ook mooie 'Colorado'. Ze werd 12e. Sinds die tijd waren er altijd weddenschappen met m'n oom op de camping dat Nederland zou winnen. Ik verloor ze om de klipklap en snapte er maar niks van.

In de jaren '80 waren de liedjes van de winnaars dikke hits in de top 40: Nicole - 'Ein bisschen Frieden', Bucks Fizz - 'Making your mind up', Johnny Logan - 'What's another year & Hold me now', Sandra Kim 'J'aime la vie'. In 1992 heb ik zelfs nog op een blauwe maandag tijdens het Nederlandse Songfestival voor Drenthe in de jury gezeten samen met o.a. Henk Wijngaard. Humphrey Campbell - "Wijs me de weg' won en ging naar Zweden en werd toen 9e. De Ierse Niamh Kavanagh won in 1993 met het nog steeds prachtige 'In your eyes" (ze speelde later nog in de Ierse muziekfilm the Commitments). In 1995 won het Noors/Ierse Secret Garden met het schitterende 'Nocturene'. In die tijd was mijn liefde voor Ierland en de Ierse muziek al stevig in bloei, wat ook bij ons op de muziekafdeling te merken was.

Nederlandse inzendingen van Ruth Jacott 'Vrede', Edsilia Rombley 'Hemel & aarde' deden het goed. In 2001 hadden we Michelle - Out on my own (mooie nummer, bescheiden score). Na Katrina & the Waves in '97 duurde het tot 2009 dat ik weer wat fanatieker aanhaakte met Alexander Rybak's 'Fairytale'. Nederland wist vanaf 2013 (met Anouk's 'Birds') eindelijk weer door te dringen tot de finales en een top 10 notering in het eindklassement.In 2014 was het met Waylon en Ilse DeLange in the Common Linnets bloedstollend spannend! Die staat wel in ons collectieve geheugen. Wat ook erg tof was dat Ilse ook internationaal een geweldige erkenning kreeg met haar Common Linnets. Hierna volgden Trijntje, O'G3ne, Douwe Bob en Waylon die mede door de invloed van sociale media ineens van heel dichtbij te volgen waren.

De keuze dit jaar voor Duncan Laurence was voor veel mensen verrassend, een fris en nieuw gezicht. Maar bovenal een geweldig talent dat dankzij de steun van een goed team zich kon ontwikkelen. Het begon natuurlijk te kriebelen met alle positieve signalen dat Nederland dit jaar een serieuze kans maakte. Duncan bleef zichzelf en genoot zichtbaar, hij groeide heel naturel door in dit avontuur. Na een geweldig optreden in de halve finale van donderdag was afgelopen zaterdag weer, net als in 2014 bloed spannend.Na 44 jaar hadden we weer een Nederlandse winnaar !! De song 'Arcade' behoort inmiddels tot ons collectieve geheugen en verpulverde deze week een Nederlands Spotify record. Ik denk dat Duncan Lawrence zich als serieuze zanger/muzikant zal door ontwikkelen zoals George Michael dat deed: voor de muziek. Het siert hem dat hij nieuw talent oproept ervoor te gaan, zo'n droom als dit songfestival. Die insteek van meer focus op nieuw talent zou ook voor het festival verfrissend kunnen uitpakken.Volgend jaar in 2020 in Nederland, wie durft?!