Aambeien

Al jaorenlang zaten aol Jans oet achtereind, Derk Pieters en Klaos Proem op de baank die bij oes in’t dörp op de brink stun. Bij mooi weer kuj ze daor steevaast antreffen. Op een mörgen, toen ze weer op’t baankie zaten, schoof Klaos Proem onrustig in hen weer, net of e argens last van har.

‘Man wat hej toch te schoevel’n’, zee Jans, ‘je kunt wel last van de kont hebben’. ‘Ja dat he’k ok’, zee Klaos, ‘de aambeien steekt de kop weer op’. Klaos har al jaoren last van aambeien, was der al met naor de dokter west, maor niks hulp.

‘Daor heb ik wel een oplössing veur’, zee aol Jans ‘En wat mag dat dan wel wezen, veur middel’, zee Klaos. Jans kende ‘t peerdemiddel nog oet de kop. ‘Je nimt een bakkie waoter, daor doej een beetie scheerziep deur, wat gruune ziep en een paor druppelies gloor en aj dat twee weken gebruukt, zeuj zien dat’t beter word’. Klaos nam ‘t ter harte en was vaast van plan um ‘t te preberen.

Toen aol Jans en Derk virtien daogen laoter weer op ‘t baankie zaten, kwam Klaos Proem niet op daogen; dat wadden ze niet went van hum, want bij goed weer was e der altied. De aandere dag was hie der nog niet. Jans en Derk vunden’t maor raor van Klaos. ‘As e der mörgen niet weer is, dan moew is even naor hum toe’, zeden ze tegen mekaor.

Toen Klaos de aandere dag niet kwam, bint ze hen zien hoes gaon. Klaos zien vrouw Jopkie dee de deur lös en leut ze der in. Kloas was niet in de kaomer, Jopkie dee oet de doeken, dat Klaos op berre lag en slim ziek was, hie dee niks as speien en was broerd, zwak en misselijk. De Dokter was der ok al west, die wus ok niet precies wat’t was. Hie daacht dat’t met een paor daogen wel wat beter worden zul.

Een dag of wat laoter kwam Klaos weer te veurschien. Jopkie har zegt: ‘Je gaot maor is even naor je kameraoden toe, daor knap ie van op even lekker in de boetenlocht.’ Klaos keek der ok inderdaod wat beter oet, nog wat bliekies um de neus, maor aal met aal veul’t niet tegen. ’t Ienigste waor e nog last van har wadden de aambeien. ‘Hef dat middel van mij niet hölpen’, vreug aol Jans, ‘gien donder’, zee Klaos, ‘ik drunk aal daogen wel een kan van dat peerdemiddel op, ‘t hulp niks.’Jans veul van verbaozing zowat van de baank of. ‘Je wult mij en Derk toch niet wiesmaoken daj dat spul opdrunken hebt?’ ‘Ja vanzölf’, zee Klaos, ‘wat ha‘k der aans met moeten?’ ‘Man, man, man’,zee Jans, ‘dat spul kuj niet opdrinken, daor haj elke dag een haalf uurtie met de blooje kont in zitten moeten.’ Klaos zien ziekte was in ien keer veklaord.