Zwemles - Bas Luinge in het Drents

Dochter an de tillefoon: of Geertje en ik een paor daogen op oeze kleinkinder, Esmée en Lars passen wollen. Ze gungen met vrienden een lang weekend naor Limburg. Tuurlijk wollen wij dat wel. Wat is der non mooier dan op je kleinkinder passen. Der was ien ‘maor’ bij: wij mussen met Lars van vief jaor vrijdagnömmerdag naor zwemles. Oeze dochter en schoonzeun bint vrijdagvömmerdag op tied vört gaon. Wij zulden de kinder maor van schoel haolen.

‘s Middags biw met Lars en zien zussie Esmée, hen zwemles gaon; non, was ’t toevallig ok nog kiekdag. Aal opa’s, oma’s, breurties en zussies muchten met, ’t was een drokte van belang. Lars lag nog maor goed en wel in ’t waoter en wol an de raand van ’t bad oes nog een kussie geven. Jao, dat doet kinder wel meer. Bij Geertje lukte dat, bij mij niet. Ik glee oet en veul tegen Geertje an en veur daw der op verdaacht wadden lagen wij in’t waoter. Het hiele zwembad stun op de kop. Geertje en ik wadden hielemaol in paniek. Jao, wat woj ok: wij kunden niet zwemmen. Op de tribune brak een lachbui van een week oet; ze kregen der niet genog van, ze bleven maor lachen. Geertje en ik bint op het dreuge hölpen deur een paor badmeesters. Wij schaomden oes dood tegenover aal dat volk. Lars was in dikke traonen en ok Esmée heul het niet dreug. Ik was kwaod op mij zölf: veurige week har ik ok al in ’t waoter legen, tot de kin an toe der in. De buren hadden mij vraogd of ik bij heur evenpies het blad oet de viever haolen wol, toen bin’k ok oetgleden en der in donderd. En non gebeurt mij dit binnen een week nog een keer; het mot niet gekker worden! Geertje was hellig op mij.’

Hoe kriej dit non klaor?, zee ze. Wij bint hen hoes gaon, Lars hew metnummen; dan maor een keer gien zwemles. Wij hebt Lars niet antrökken, hie zat in zwemboks bij oes achter in de auto. Goed dree kilometer hadden wij reden, doe as wij staonde holden weurden deur een paor plietsies: verkeerscontrole. Ik dreide het raompie lös en vreug of ze oes zo rap meuglijk wolden laoten gaon, want: ‘wij bint driefnat en klein jong achterin de auto kan der wel wat an overholden.’ Ze vertrouwden het dèenk ik niet, want Geertje en ik mussen oetstappen en ze wolden de autopapieren zien. Ze bekeken oes van top tot toon. ‘Wat hej oetspookt? ’ vreugen ze. ‘Niks gien biezunders’, zee ik, ‘mien vrouw en ik bint tiedens de zwemles van oeze kleinzeun in ’t waoter vallen.’ Gelukkig geleufden de agenten oes en muchten wij wieder rieden. Ienmaol in hoes mussen wij zo rap meugelijk under de douche, wij wadden zo kold as een stien. Met Lars hadden Geertje en ik medelieden, het jongkie was net een verzopen kat, leup haost blaauw an. Doe as zundag in de naomiddag oeze dochter en schoonzeun der weer wadden oet Limburg, vreugen ze daolijk an Lars, hoe of het gaon was op zwemles. Lars legde in zien eigen bewoording oet, wat of der gebeurd was. Zij wolden het niet geleuven en namen het veur zutekoek an. Geertje en ik hebt der ok niks van zegd, wij schaomden oes der veur; ok Esmée heul zuk wieselijk stil. Doe Lars een week laoter weer hen zwemles mus, vreug de badmeester an oeze dochter, hoe of ’t met opa en oma was: ‘Ze hebt jao in ’t waoter legen, veurige week.’ Dus Lars har wel gliek had. ’s Aovends belde oeze dochter op; ’t ienigste wat ze zee, was: ’De groeten van de badmeester.’