Afscheid

Column - Bijna op de kop af vijf jaar geleden, 6 juni 2014, startte ik met de Asser Courant. Ik dacht de stad te kunnen bedienen met een frisse online stadskrant met een historische, vertrouwde titel. Gewoon beginnen en kijken wat het zou doen.

Nou, dat heb ik geweten. Vele duizenden trouwe lezers. Blijkbaar sloeg de krant aan en daar was ik natuurlijk erg blij mee. Want je kunt wel leuk bezig zijn met je werk/hobby, maar je doet het voor je lezers.

Probleem: verdienmodel. Althans, de korte tijd die ik had om de krant ook commercieel op poten te zetten. Met ongeveer 90 uur schrijf-, praat- en denkwerk per week - ja, die energie moet je er insteken wil je tot dit resultaat komen – was er geen tijd meer over om ook nog eens andere taken erbij te doen.

Ik heb onze Lieve Heer regelmatig gevraagd om een paar dagen extra in een week, maar kreeg daar geen respons op.

Uiteindelijk kwam Boom uitgevers Media zo’n twee jaar geleden met een mooi aanbod: de krant kopen en mij in dienst nemen, zodat ik de Asser Courant journalistiek inhoudelijk verder kon runnen. Natuurlijk was het moeilijk om ‘mijn kindje’ uit handen te geven, maar ook in huize Willemsen moeten rekeningen worden betaald. Het was de beste oplossing om de Asser Courant voort te kunnen zetten.

Anderhalf jaar later lijfde NDC Mediagroep, waar ik in 2013 was ontslagen na een reorganisatie, Boom in. Dus ook de Asser Courant. Onlangs heeft NDC besloten dat de schotten tussen dag- en weekbladen er tussenuit worden gehaald. En dat de redacteuren van de weekbladen herverdeeld worden en niet meer enkel verantwoordelijk zijn voor één krant.

Dat betekent tevens – zoals het er nu naar uitziet – dat ik op korte termijn mijn pen neerleg. Wellicht had ik zijlings nog wel betrokken kunnen blijven bij de Asser Courant, maar als ik me daar niet vol overgave en op alle onderdelen op kan storten…

Als je een betrokken stadskrant wilt maken, moet je daar ook fulltime mee bezig zijn.

En aangezien ik niet van half werk hou…

Ik hoef denk ik niemand uit te leggen dat dit pijn doet, want als het aan mij had gelegen was ik nog jaren doorgegaan met deze stadskrant, waar ik regelmatig fijne reacties op krijg. Ook voldoende kritiek hoor, maar dat hoort bij krantje maken en af en toe de wijsneus uithangen. Tegengas zette me altijd aan het denken, moesten zaken inderdaad anders? Je leert altijd bij.

Als het maar reuring geeft, als er maar over gesproken wordt. Want dát is in mijn optiek de kern van het maken van een lokale krant.

En nu? Tja, het wordt straks een andere functie. Of heb je nog een eigen plan B, vroeg de hoofdredacteur.

Hm.

Maar goed, mocht dit daadwerkelijk allemaal doorgaan – je weet nooit hoe het gaat, ik sta inmiddels nergens meer van te kijken – dan neem ik op korte termijn afscheid van de Asser Courant-lezers.

Bedankt voor het lezen, het meedenken en het vertrouwen de afgelopen jaren.

Robbert Willemsen